Minister Sterk (Langdurige Zorg, Jeugd en Sport) beantwoordt vragen over het bericht 'Aantal kinderen in Rotterdam in de jeugdzorg voor het vierde jaar op rij gestegen'. De vragen zijn van het Kamerlid Coenradie (JA21).
Volgens de minister is jeugdzorggebruik geen op zichzelf staand verschijnsel, maar hangt het samen met bredere maatschappelijke en gezinsproblemen. De minister waarschuwt daarom voor te eenvoudige conclusies op basis van lokale stijgingen of verschillen tussen gemeenten.
Hoewel Rotterdam afwijkt van de landelijke trend, kiest Sterk ervoor om vooral te wijzen op beschikbare CBS-data en lopend onderzoek naar de achterliggende oorzaken van jeugdzorggebruik. Volgens haar laten bestaande analyses zien dat factoren als speciaal onderwijs, psychische problematiek binnen gezinnen, huishoudsamenstelling en andere vormen van ondersteuning sterk samenhangen met een beroep op jeugdzorg. Dat betekent volgens de minister niet automatisch dat deze factoren de oorzaak zijn, maar wel dat problemen vaak op meerdere leefgebieden tegelijk spelen.
Tegelijkertijd klinkt in de beantwoording duidelijk de lijn van de Hervormingsagenda Jeugd door. Sterk benadrukt dat niet iedere hulpvraag direct tot specialistische jeugdzorg hoeft te leiden. Het kabinet wil sterker inzetten op preventie, basishulp en ondersteuning in de eigen leefomgeving van kinderen en gezinnen. Voorbeelden zijn jongerenwerk, informele steunstructuren en laagdrempelige opvoedondersteuning. Ook wordt gekeken naar mogelijkheden om bepaalde lichte vormen van ondersteuning buiten de Jeugdwet te plaatsen.
De minister vermijdt daarbij expliciet uitspraken over waar sprake zou zijn van overgebruik of ondergebruik van jeugdzorg. Volgens haar ontbreken daarvoor de benodigde gegevens. Wel constateert zij dat juist de lichtere ambulante vormen van hulp de afgelopen jaren zijn gegroeid.
De rode draad in de brief is daarmee dat de discussie over jeugdzorg volgens het kabinet niet alleen moet gaan over aantallen jongeren in zorg, maar vooral over de vraag welke problemen daarachter schuilgaan en welke ondersteuning het meest passend is. Meer data, betere samenwerking tussen gemeenten en verwijzers en een sterkere nadruk op preventie moeten daarbij helpen.
