Dyslexie

Het betreft een uitspraak waarin aan de orde is of hulp in verband met dyslexie kan worden aangemerkt als jeugdhulp.

CRvB 24 oktober 2018, ECLI:NL:CRVB:2018:3454.

Het college van burgemeester en wethouders hanteerde in deze casus voor het bepalen van het antwoord op de vraag of de jeugdige vanwege zijn dyslexie jeugdhulp nodig heeft als vaste gedragslijn het protocol Dyslexie Diagnostiek en Behandeling. Het stelde zich op het standpunt dat alleen jeugdhulp nodig is ingeval volgens dat protocol is vastgesteld dat sprake is van ernstige, enkelvoudige dyslexie (EED).

Vanaf 1 januari 2022 is het Protocol dyslexie diagnostiek en behandeling van kracht. Daarin is geen sprake meer van enkelvoudige ernstige dyslexie (EED) maar van Ernstige Dyslexie (ED). Voor de uitspraak van de Centrale Raad van Beroep maakt dat geen verschil. ED wordt hierna gebruikt als de problematiek speelt na 1 januari 2022.

Volgens de Centrale Raad van Beroep is het college daarmee binnen de ruimte gebleven die de wetgever in artikel 2.3 Jeugdwet aan het college heeft gelaten. In de wetsgeschiedenis ziet de raad geen aanknopingspunt voor het oordeel dat de wetgever in 2015 bij de overheveling van de dyslexiezorg van de Zorgverzekeringswet naar de Jeugdwet een ruimer of ander bereik van dyslexiezorg heeft beoogd. De Centrale Raad van Beroep ziet die ruimte in de zinsnede “indien naar het oordeel van het college de jeugdige of zijn ouders jeugdhulp nodig heeft”.

De Centrale Raad van Beroep toetst vervolgens of in het concrete geval een redelijke toepassing is gegeven aan het bestendige beleid van het college. Uit de casus blijkt dat de jeugdige extra ondersteuning kreeg vanwege een serieuze achterstand op het gebied van lezen en spelling maar niet zo ernstig dat tot EED moest worden geconcludeerd. Het college had daarmee geen onredelijke toepassing gegeven aan het beleid volgens de Centrale Raad van Beroep.

Uit deze uitspraak kan niet de conclusie worden getrokken dat de Centrale Raad van Beroep geoordeeld heeft dat andere gevallen dan ED nooit voor een voorziening op het gebied van jeugdhulp in aanmerking komen. Het gaat erom dat het college in dit geval een beleid heeft geformuleerd dat zich verdraagt met de Jeugdwet. Maar bij de toepassing van het beleid zal in elk afzonderlijk geval moeten worden beoordeeld of de concrete situatie noopt tot afwijking van het beleid. Dat zal afhangen van de omstandigheden: betreft het enkel het leerprobleem of spelen als gevolg van dat leerprobleem andere problemen, zoals psychosociale problemen. Als dat het geval is kan hulp aangewezen zijn, weliswaar dan niet de hulp vanwege de dyslexie maar hulp vanwege andere problemen.

Een voorbeeld uit de rechtspraak betreft de situatie waarin het college een voorziening voor een leerling met EED, die het voortgezet onderwijs bezocht, had afgewezen onder verwijzing naar de uitspraak van de Centrale Raad van Beroep. De jeugdige had een ernstige vorm van EED en daarvoor was hij ook behandeld op de basisschool maar zonder succes.

In 25% van de gevallen biedt hulp bij EED op de basisschool geen goede oplossing: zie advies van de Gezondheidsraad aan de minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport van 11 september 1995, p.118.

De voorziening, die door het college eerder wel was toegekend en door het college ook adequaat gevonden was, hield in dat iemand op school de stof voorlas aan de jeugdige. De jeugdige beschikte over een fenomenaal geheugen en kon wat voorgelezen werd onthouden. Als niet werd voorgelezen, kon de jeugdige zijn opleiding niet afmaken. Hij was dus zo goed als analfabeet zonder uitzicht op verbetering. De rechtbank oordeelde dat het onder die omstandigheden in strijd is met het evenredigheidsbeginsel de gevraagde voorziening te weigeren.

Rb. Overijssel 13 januari 2020, ECLI:NL:RBOVE:2020:94.

Het college had in redelijkheid niet op deze wijze van zijn beoordelingsruimte gebruik mogen maken.

Uit de rechtspraak kan worden afgeleid dat het college beoordelingsruimte heeft. Hoever die ruimte strekt is niet helemaal duidelijk. Wel zal in elk concreet geval de rechter toetsen of een redelijk gebruik is gemaakt van de ruimte en of er aanleiding bestaat voor de conclusie dat de beleidsregel gevolgen heeft die onevenredig zijn in verhouding tot de met de beleidsregels te dienen doelen.