Resultaatsverplichting?

De reikwijdte van de Jeugdwet wordt, wat betreft het treffen van voorzieningen, bepaald door de definitie van jeugdhulp (zie paragraaf ) en de in artikel 2.3, eerste lid Jeugdwet vastgelegde jeugdhulpplicht.

Deze jeugdhulpplicht luidt: “Indien naar het oordeel van het college een jeugdige of een ouder jeugdhulp nodig heeft in verband met opgroei- en opvoedingsproblemen, psychische problemen en stoornissen en voor zover de eigen mogelijkheden en het probleemoplossend vermogen ontoereikend zijn, treft het college ten behoeve van de jeugdige die zijn woonplaats heeft binnen zijn gemeente, voorzieningen op het gebied van jeugdhulp en waarborgt het college een deskundige toeleiding naar, advisering over, bepaling van en het inzetten van de aangewezen voorziening, waardoor de jeugdige in staat wordt gesteld:

gezond en veilig op te groeien;

te groeien naar zelfstandigheid, en

voldoende zelfredzaam te zijn en maatschappelijk te participeren, rekening houdend met zijn leeftijd en ontwikkelingsniveau.”

Hoe de beoordeling plaatsvindt of een jeugdige of een ouder een voorziening nodig heeft en welke voorziening het meest passend is, wordt nader besproken in paragraaf 3.9.

Een zeer belangrijke vraag is: wat is de omvang van de te verstrekken jeugdhulp? In de Jeugdwet is sprake van een resultaatsverplichting. Dat betekent dat het bij het verstrekken van jeugdhulp gaat om het resultaat dat ermee bereikt wordt. De activiteit als zodanig is dus niet leidend. De geboden jeugdhulp moet als resultaat hebben dat de jeugdige in staat wordt gesteld (artikel 2.3, eerste lid Jeugdwet):

gezond en veilig op te groeien;

te groeien naar zelfstandigheid, en;

voldoende zelfredzaam te zijn en maatschappelijk te participeren.