Het blijft lastig voor een hele maatschappij om te gaan onderkennen, dat onze sterk veranderde leefstijl, die zich nu al vroeg in de jeugd met al die beweegarmoede en dat vele zitten manifesteert, onze jongere generaties zijn gaan verzwakken. De medische wetenschap is zich gaan concentreren op het oplossen van problemen en niet (meer) op het voorkomen ervan. Beleidsmakers kunnen dat niet weten en moeten achter de feiten blijven aanlopen, decentraal of niet. Er wordt dan om meer geld gevraagd, maar met geld koop je geen gezonde jeugd en krijg je ook geen duurzaam inzetbare arbeidsbevolking. Het is dan ook lang geleden, dat de preventiekracht uit de gezondheidsleer (preventie, hygiëne) zich vooral op het groeiende kind richtte en tot zelfs in huizen en scholen van de arbeidersklasse was doorgedrongen. Vooral de kennis om de houding en de kwaliteit van het steun- bewegingsapparaat goed te krijgen is mogelijk zelfs het meest onbesproken onderdeel van discussies over hoe we uit de zorgcrisis moeten komen. En dat is jammer, omdat terugbrengen van preventie kennis en -kracht een of twee decennia duurt, voor je er in zorgkosten iets substantieels van gaat merken. Het terugbrengen van die kennis op die plaats waar het thuishoort, in de gezinnen en in de scholen, is kennelijk nog geen onderdeel van welk plan of partijprogramma dan ook.