Hopelijk is er tijd en gelegenheid op herbezinning rond de tweedeling tussen 'beschermd wonen' en "beschermd thuis'. Er zijn in Nederland honderden ouderinitiatieven, (waaronder ook bewonersinitiatieven en andere naasteninitiatieven). Dit zijn woonvormen waar mensen bewust naartoe verhuizen, maar er is lang niet altijd 24-uurs bezetting. Financiering is vrijwel altijd op basis van PGB, soms Wlz, soms Wmo, soms beiden door elkaar in één woonvorm. Zeggenschap en regie liggen bij de bewoners of hun naasten.Zodra mensen daar wonen, is dat hun 'thuis'. 'Herstel' is een moeilijk begrip. Soms is er bijv. sprake van autisme, waarbij in het begin het idee is dat bewoners na een paar jaar daar wonen weer uitstromen naar zelfstandig wonen met ambulante begeleiding, maar helaas blijkt vaak dat deze mensen toch zeer langdurig of zelfs levenslang op deze vorm van beschermd/beschut/begeleid wonen zijn aangewezen. In de tweedeling die Dannenberg heeft geïntroduceerd en die het uitgangspunt is voor nieuwe wetgeving, passen deze initiatieven dus slecht: deze bewoners wonen niet in een instelling, maar 'thuis', maar wel geclusterd en met een gemeenschappelijke ruimte: een hybride of tussenvorm dus. Hopelijk ontstaat er ruimte in het denken en in de wetgeving om De Bedoeling centraal te stellen, i.p.v. een kunstmatige tweedeling, waardoor dit soort initiatieven in de klem komt. Invoering van het woonplaatsbeginsel zorgt nu al voor problemen, dus deze vrees is terecht. Rudo Jockin, Landelijke Vereniging van Ouderinitiatieven en lid bestuur De Grasboom, een koepel van ouderinitiatieven voor (jong)volwassenen met ASS