Mooi en helder verhaal. De vraag is inderdaad hoe een organisatie die zichzelf graag ziet als een gloeide machine zichzelf zo kan transformeren dat zelfs met bakken zand tussen de raderen er nog steeds beweging in blijft.

Kern hiervan is de acceptatie van het feit dat de kennis om de boel draaiende te houden in de maatschappij zit. En dan ook nog eens overal en nergens. Dat is goed te zien aan hoe crisisorganisaties georganiseerd zijn: medewerkers acteren vanuit kennis, ervaring in de context waar ze zijn. Ze doen wat nodig is.

Neem nu een brandweercommandant die aankomt bij een brand. Die gaat niet analyseren, de bouwtekening bekijken, risico's berekenen, temperaturen meten, data verzamelen, modellen maken, enz. Nee die gaat met de "toevallig" aanwezigen de situatie ter plekke EVALUEREN. En dan kan het zijn dat een buurvrouw weet dat er twee verdiepingen kelder zijn onder het pand. Die lokale kennis wordt betrokken in de besluitvorming ter plekke.

Oftewel, zonder participatie van burgers / inwoners, ondernemers en verenigingen gaat de overheid ten onder. Dan hebben we die onderheid die we allemaal niet willen. We moeten echt toe naar een NEVENheid. In de uitvoering én in de beleidsvorming.

Daarover heb ik vorig jaar een adviesrapport geschreven voor de Raad van de Gemeente Dordrecht. https://4vitae.nl/wp-content/uploads/2022/04/Advies-versterken-van-invloed-van-burgers-op-beleid-in-het-sociaal-domein.pdf.

Naar aanleiding daarvan schreef 's Neerlands enige professor Decentrale Overheden over de impact van deze innovatie vorm van burgerparticipatie op het functioneren van de (locale) democratie. Zie https://sociaalbestekpremium.nl/sociaal-bestek-2022-editie-2-auteurs-ps9si/narratief-evalueren-in-dordrecht.