Op mijn telefoon zit een blauw appje. Als je op dit blauwe blokje met de witte F tikt kom je na een paar seconden op Facebook. Op mijn facebookpagina werd ik onlangs verrast met een ander blauw vierkantje. Het bleken er zelfs twee. De eerste kende ik goed, dat is het logo van het Internationaal Toegankelijkheidssymbool, kortweg het ITS: Een blauw bordje met een witte rolstoel.
Het tweede bordje was nieuw. Ook hier was een rolstoel op afgebeeld, maar dan anders. De nieuwe stoel werd actief aangedreven door een berijder die er de vaart in had zitten. Het was een actieve rolstoeler. Tenminste dat stond in de tekst er onder.
Men was de suffe, onbeweeglijke rolstoel kennelijk zat.
Vergelijkingen met verkeersborden werden gelegd. Je ziet bij een spoorwegovergang tegenwoordig ook geen bord met een stoomtrein meer. Ik vond het een geweldige impuls voor actief burgerschap en zette mijn ‘opgestoken duim’ onder dit berichtje.
Dat had ik beter niet kunnen doen. Naast diverse steunbetuigingen van virtuele vrienden kreeg ik steeds meer reacties die het beste als ‘bagger’ gekwalificeerd kunnen worden. ‘Wat een onzin, en wat een geldverspilling’ waren de meest gehoorde reacties. De meeste reacties stopte ik in de categorie zeurterreur, maar het zette me toch aan het denken.
Na het ITS uit 1971 nu een nieuw ‘actief’ bordje in 2014. Wat was er in die tussenliggende periode van 43 jaar eigenlijk gedaan. Het oude ITS hangt op plaatsen waar het geen waarde meer heeft zoals omgebouwde bankgebouwen, kantoren van de Rijkspolitie en veel winkels. Overigens alleen winkels van voor de eeuwwisseling, want toen was het bordje nog gratis.
Na tien minuten mijmeren was ik er uit. Weg met alle bordjes! We moeten gewoon keihard werken aan een maatschappij waar bordjes en boeken zoals Geboden Toegang niet meer nodig zijn. Het ultieme einddoel is het bordje met de tekst ‘Niets zo irritant als een rolstoelbordje aan de wand!’
