Dit artikel strookt niet met mijn indruk waarom de jeugdhulp in Nederland niet altijd goed werkt. Het is juist wel de inkoop en wijze van besturing die voor veel ellende zorgt. Juist door te werken met doelsturing, kwaliteitsmetingen en professionalisering wordt het voor jeugdteams lastig hulp te bieden die nodig is. Beleidsdoelstellingen, afbakeningen en (gejuridiseerde) protocollen zitten dat in de weg.

Het zou veel beter zijn als beleidsdoelen werden losgelaten ten gunste van opgavestellingen. Opgaven zijn uitdagingen die onhaalbaar zijn (en just daarom goede richtingen bieden). Door combinatie van opgavematig besturen met het narratief evalueren van de effecten van hulp ontstaat zicht bij gemeenten (en aanbieders) over op waar hulp goed doet en waar niet.

Verder is het belangrijk dat er overwegend geen sprake is van een hulpvraag, maar van een vraag om hulp. Als mensen wisten welke hulp ze nodig hadden konden zie die vaak wel vinden in de eigen omgeving (it takes a village to raise it's children). Wat zichtbaar wordt bij gemeente die wij helpen of hielpen (o.a. Holland Rijnland, Weert/Leudal, Soest, Dordrecht (Zuid-Holland Zuid), Stedebroec en binnenkort waarschijnlijk ook wel in Culemborg) is dat het ontbreken van netwerk, schaamte om hulp te vragen aan de eigen omgeving én medicaliseren drijvende krachten zijn waarom mensen een vraag om hulp hebben (dus geen hulpvraag).

Dan, de focus op ANALYSE die hierboven wordt aanbevolen is notoir bekend om haar negatieve bijeffecten. Het moet juist allemaal starten met EVALUATIE van de situatie van kind, jongere, gezin, omgeving en context. Vaak zijn eenvoudige (en goedkope, maar niet altijd!) kleine interventies een veel betere route. Daarover is inmiddels genoeg data om dit aannemelijk te maken.

Tenslotte, de focus op jongeren met ernstige problemen die in veel "oudergremia" naar voren wordt geschoven doet geen recht aan het feit dat het overgrote deel van de vragen om hulp niet gaan over dit soort problemen (gelukkig maar). Ze zijn er wel, maar de evaluatieve vraag is dus of de "toegang/het (jeugd)team" snel genoeg (en niet te snel, maar ook niet te langzaam) de 2e lijn erbij haalt. Of ze voldoende zicht hebben op de eigen beperkingen. Dát is zowel een besturingsvraag als een organistievraag. Die worden - naar mijn smaak - wat weinig gesteld in gemeentehuizen. Gelukkig is daar relatief eenvoudig iets aan te doen.