‘Kijk niet alleen naar de uren in de zorg, maar ook naar de mensen erachter’

Als mensen nieuwe dingen leren en zelfstandiger worden, komt die hulpvraag niet bij de zorg terecht. Of we dat ook uit landelijke cijfers kunnen halen, dat durven wij niet te zeggen. Door alleen te focussen op de geleverde uren zorg en de indicaties, gaan we voorbij aan de mens daarachter. Daarom kijken wij oplettend naar de cijfers. Want wat betekenen deze cijfers voor de kwaliteit van leven van mensen met dementie?

Als minder zorg betekend dat mensen met dementie alleen thuis zitten, nooit iemand zien of spreken en slecht voor zichzelf zorgen, is de inzet van zorg en de wachtlijst misschien wel lager, maar de kwaliteit van leven ook enorm. Of als al deze hulpvragen bij de mantelzorgers komen, waarvan ruim de helft al overbelast is, is dat ook geen oplossing. Immers, werkende mantelzorgers werken gemiddeld al 12 uur per week minder door het zorgen voor een ander. Als de druk op hen nog groter wordt, neemt de druk op andere sectoren ook toe. En vallen mantelzorgers om, ook bij hun werk.

Als we hulpvragen niet door de zorg willen laten oplossen, komt er een rol bij het sociaal domein en de samenleving te liggen. Een betrokken, dementievriendelijke buurt waar mensen naar elkaar omkijken zorgt ervoor dat iemand niet alleen zelfstandiger wordt, maar ook op een plek woont waar het fijn is. Als we een oplossing zien bij de samenleving, vraagt dat ook om een investering in de sociale basis van de samenleving. Bijvoorbeeld met dementievriendelijke buurthuizen, actieve verenigingen en hulp thuis.

Extra belangrijk bij mensen met dementie. Waar een vitale oudere hulp, ondersteuning en een sociaal netwerk voor zichzelf kan organiseren, is juist bij mensen met dementie ondersteuning nodig. Of om iets nieuws te leren, of om de deur uit te gaan en sociaal contact te hebben. Dat doet VanThuisUit erg goed. Maar wat de landelijke cijfers betekenen voor onze doelgroep, is lastig in te schatten.